امروز برف مي باريد و حس تلخ خداحافظي از يك دوست خوب ...

دیروز تولدش بود، با خودم کلنجار میرفتم که براش پیام تبریک بفرستم یا نه. در نهایت نفرستادم، در واقع غرورم اجازه نداد؛ غرورم تمام قد جلوی احساساتم ایستاد و گذشته رو بهم یادآوری کرد.حقیقتا الان هیچ حس خاصی ندارم فقط میدونم زمانی که غرور آدم بتونه جلوی احساساتش رو سد کنه یعنی دیگه چیزی برای ادامه دادن ی...

شهر بوي خون مي دهد، هليكوپتر بر فراز شهر در رفت و آمد است و ما خون و خاك را نفس مي كشيم.

مهر شد با تمام بی مهری های این روزهای ایران ما ...در این روزها با تمام وجود می فهمم که حال خوب ما به هم وابسته است، نمی شود به تنهایی خوب بود وقتی هموطنت در کفن است.این ها را می نویسم تا یادمان بماند چه روزهایی را دیده ایم و از چه روزهایی گذر کرده ایمباید یادمان بماندنه می بخشیم و نه فراموش می کنیم....

ولی جدی بی دوست زندگانی ذوقی چنان ندارد ...

ولی جدی بی دوست زندگانی ذوقی چنان ندارد ...

وقتي به كارهاي روزانه مثل كتاب و زبان و درس و ... مي رسم از عوالم ديگرم جدا ميشوم ؛ توازني بين شان ندارم به عبارت ديگر هنوز نتوانسته ام اين جمله را براي خودم عملي كنم : دل با يار و سر به كار ....دانشگاه تا حدودي حضوري شده و خوابگاه نسبتا شلوغ شده است و سه هم اتاقي برايم آمده و هر سه كارشناسي هستند ،...

تو فیلم her یه دیالوگ بود که میگفت : " گاهی اوقات فکر میکنم همه ی احساس هایی که لازمه رو تجربه کردم ... و از اینجا به بعد دیگه هیچ احساسی نخواهم داشت ... هر احساسی هم که دارم فقط یه نسخه ی ضعیف تر از احساساتیه که قبلا داشتم ." الان دقیقا احساسم از بودن تو دانشگاه مصداق همین دیالوگه ، همه ی احساساتم ...

حال عجیبی دارم ، کلی کار دارم اما در عین حال توانایی انجام هیچ کاری رو ندارم ، نمی دونم اسم این حالت چیه ؟ تنبلی؟ نه تنبلی نیست در واقع یه جورایی سردرگمیه . گاهی دچار این سر درگمی میشم . عجیبه ... گم کردن خودم راه جدیدی رو تو زندگیم شروع کردم باید تلاش کنم البته تلاش واقعی . نمیخوام خودم رو با کسی م...

در انتهایِ شَب یادِ غزلی از سعدی چنان مرا در خاطرات رها می کند وَ این مصرع : ما بماندیم و خیال تو به یک جای مقیم ...

درد یا تو را بلند میکند یا از پا می اندازد...

ای شادمانی یعقوب ز بازگشت یوسف ؛ سری هم به ما بزن...

ساده و آرام مثل صدای طاهر قریشی ، این هوای خنک و بوی گل های نرگسِ باغچه و سکوت ...

تو یادآور روزهای خوبی مثل هوای خنک اردیبهشت و طعم هندوانه های نو رسیده ! همینقدر خوب همینقدر دور

ساده و آرام مثل صدای طاهر قریشی ، این هوای خنک و بوی گل های نرگسِ باغچه و سکوت دلم پر از حرف است و مغزم پر از فکر ؛ آسمان بی انتهاست ، بی انتهاست ، بی انتهاست ...

چندتا پست پایین تر دقیقا در ۱۸ آذر نوشته بودم : تو کشوری زندگی میکنم با مسئولانی مزخرف و تصمیماتی مزخرف تر و دقیقا یک ماه گذشت و در ۱۸ دی هواپیمای مسافربری با موشک سپاه سقوط کرد به فاجعه ی کرمان هم هنوز هیچیک از مسئولان واکنش نشون ندادن ...یعنی اصلا به روی مبارک شون نیاوردن که اتفاقی افتاده ۵۹ نفر د...

از خاطره ها چی مونده برامبه جز خیالی از عشق من دل بستم به هرچی مال من نیست به هرکی که به فکر حال من نیست دلخسته شدم از این همه غم که بی خیال من نیست .........چقدر امروز غرق در هیچِ مطلق بودم ، عدم و نبودن و نبودن و نبودن...

چقدر از آخرین پستِ وبلاگ هایی که لینک شون اینجاست میگذره ، انگار هیچکس نیست .

آدم هایی هستند که تا به حال آن ها را ندیده بودی ، حتی با آنها آشنا هم نبودی ؛ فقط چندین بار نام شان را از یک نفر شنیده بودی ... و حال بعد از ماه ها ، ناگهانی بفهمی همان آدمی که فقط نامش را شنیده بودی دیگر در این دنیا نیست ... حقیقتا حس تلخی است در این نیمه شب ...

متاسفانه تو کشوری زندگی می کنیم با مسئولانی مزخرف و با تصمیماتی مزخرف تر و مسخره